پس از دهه ها مبارزه مدنی فعالین حقوق همجنسگرایان، سرانجام دیوان عالی آمریکا حق ازدواج همجنسگرایان را در سرتاسر ایالات متحده به رسمیت شناخت و طی حکمی در روز جمعه پنجم تیرماه آن را قانونی اعلام کرد.
اوباما در نطقی در کاخ سفید گفت: «ملت آمریکا امروز مفتخر است که رفتارهای کوچک شجاعانه به آهستگی کشور را به این جمع بندی رساند که عشق، عشق است و فرقی نمی کند که بین دو جنس مخالف باشد و یا موافق.»
نخستین گروه مدافع حقوق همجنسگرایان در شیکاگو توسط یک مهاجر آلمانی در سال ۱۲۹۲ خورشیدی، هفت سال پیش از قیام میرزا کوچک خان و شیخ محمد خیابانی در ایران، تاسیس شد که بلافاصله به دنبال فشارهایی از سوی اعضای خانواده اش و همچنین به دلیل ترس از دست دادن شغل و دستگیری توسط پلیس این گروه را منحل کرد.
سپس در سال ۱۳۲۹ خورشیدی، گروه دیگری در کالیفرنیا تشکیل شد که به سرعت شعبه هایی در سرتاسر آمریکا نیز ایجاد کرد اما در سال ۱۳۳۲ خورشیدی اف بی آی به اتهام شائبه فتنه گری و همکاری اعضای این گروه با کمونیست ها و عضویت طرفداران آنها، حکم به انحلال این گروه داد.
برچسب کمونیست زدن به مخالفین از شیوه های رایج حذف دگراندیشان در آن سال ها بود. دکتر محمد مصدق، در سال ۱۳۳۲ خورشیدی، از طریق کودتایی که توسط سازمان های امنیتی بریتانیا و آمریکا طرح ریزی و مدیریت شده بود از سمت نخست وزیری برکنار شد. یکی از اتهامات او نیز همکاری با کمونیست ها بود.
در هفتم تیر ماه ۱۳۴۸، پلیس آمریکا به یک بار محبوب همجنسگرایان در گرینویچ ویلیج، شهری در ایالت نیویرک، حمله کرد که به تظاهرات خشونت بار شش روزه جامعه همجنسگرایان در آمریکا انجامید. فعالین حقوق همجنسگرایان از تظاهرات گرینویچ ویلیج به عنوان آغاز جنبش مدرن دفاع از حقوق همجنسگرایان یاد می کنند. در این سال، ایران شاهد افزایش قیمت نفت و نیز اعتراضات دانشجویی بود.
در خرداد ۱۳۴۹ خورشیدی، نخستین زوج همجنسگرای آمریکایی تلاش کردند تا ازدواج خود را به ثبت برسانند اما دیوان عالی کشور این ازدواج را به رسمیت نشناخت. در خرداد ۱۳۵۲، انجمن روانشناسی آمریکا همجنسگرایی را از رده بیماری های روانی خارج کرد.
نخستین مدرک رسمی ازدواج در اردیبهشت ۱۳۵۴ در کلورادو برای یک زوج همجنسگرا صادر شد و در سالی که انقلاب ۵۷ در ایران به پیروزی رسید، هاروی میلک به عنوان نخستین مقام رسمی آمریکا که آزادانه گرایش جنسی خود را، همجنسگرایی، اعلام کرده بود در سانفرانسیسکو برای شغلی دولتی انتخاب شد.
در سال های پایانی جنگ ایران و عراق، در مهرماه ۱۳۶۶ واشنگتون دی سی شاهد راهپیمایی ۲۰۰ هزارنفری همجنسگرایانی بود که عدم تبعیض در حقوق شهروندی را از دولت مطالبه می کردند.
در اردیبهشت ۱۳۷۲ ایالت هاوایی، ممنوعیت ازدواج همجنسگرایان را مصداق تبعیض تشخیص داد و به آزادی ازدواج همجنسگرایان رای داد. در همین سال بیل کلینتون، رئیس جمهور وقت ایالات متحده، سیاستی را در ارتش باب کرد که به موجب آن همجنسگرایان می توانستند در ارتش مشغول به کار شوند بدون آنکه به گرایش جنسی خود اشاره کنند. این سیاست به نام «نپرس و نگو» شناخته می شود.
علی رغم اینکه ازدواج همجنسگرایان توسط ایالات بسیاری همچنان به رسمیت شناخته نمی شد اما در بهمن ۱۳۸۲، با ازدواج چهارهزار زوج همجنسگرا در سانفرانسیسکو روند این ازدواج ها از جنوب ایالات متحده به شهرهای کوچک شمالی و شرقی نظیر نیوپالتز در نیویورک نیز کشیده شد.
در ۲۸ اردیبهشت ۱۳۸۳، برای نخستین بار ازدواج یک زوج همجنسگرا در ایالت ماساچوست به صورت قانونی به ثبت رسید. با این حال در آبان ماه ۱۳۸۴ همزمان با انتخاب باراک اوباما به عنوان نخستین رئیس جمهور سیاه پوست آمریکا ایالت کالیفرنیا ممنوعیت ازدواج همجنسگرایان را در پارلمان ایالتی خود به تصویب رساند.
اوباما که در کمپین انتخاباتی ۱۳۸۴ خود به منظور جلب آرای محافظه کاران و کاتولیک ها به مخالفت با ازدواج همجنسگرایان پرداخته بود، پیشتر در سال ۱۳۷۶، در اظهارنظری گفته بود که باید روندی اتخاذ شود تا ازدواج همجنسگرایان به مرور زمان قانونی شود. تنها شش ماه قبل از برگزاری انتخابات ریاست جمهوری، سال ۱۳۹۱، که منجر به دور دوم ریاست اوباما بر دولت فدرال ایالات متحده آمریکا شد، وی در مصاحبه ای تلویزیونی گفت: «من فکر می کنم همجنسگراها باید بتوانند ازدواج کنند.»
تا پیش از اعلام رسمی حکم دیوان عالی کشور مبنی بر به رسمیت شناختن و قانونی بودن ازدواج همجنسگرایان در سرتاسر ایالات متحده در پنجم تیرماه ۹۴، تنها ۱۳ ایالت از ۵۰ ایالت آمریکا مانع ازدواج همجنسگرایان می شدند.
علی رغم این پیروزی تاریخی برای فعالین حقوق همجنسگرایان، جامعه محافظه کاران آمریکا و چند کاندیدای جمهوری خواهان انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۱۶ اعلام کردند به دنبال تصویب متممی برای قانون اساسی هستند که به ممنوعیت مجدد ازدواج همجنسگرایان خواهد انجامید.
هیلاری کلینتون، کاندیدای احتمالی دموکرات ها در انتخابات ۲۰۱۶، به خبرنگاران گفت که او به این تصمیم دیوان عالی کشور افتخار می کند.
